امام مهدي(عج)، خشونت يا رأفت؟

شايد شما نيز اين سخن و به عبارتي اين شبهه را شنيده باشيد که آيا اين که مي گويند: وقتي امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف قيام کنند، مردمان بسياري را مي کشند؛ به گونه اي که سيل خون در زمين به راه مي افتد و حتي انسان هاي به دنيا آمده از نسل قاتلان امام حسين عليه السلام را هم به عنوان انتقام خون آن حضرت به قتل مي رساند، حقيقت دارد؟ آيا به راستي امام مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف با ظهور خود با مردمان اين گونه رفتار مي کند؟ اگر آري، پس چگونه است که مي گويند امام با مردمان با رحمت و رأفت برخورد مي کند؟ تناقض اين دو مسئله چگونه حل مي شود؟

بايد توجه داشت که امام واسطه فيض خداوند است که به برکت وجود او برکات الهي شامل حال مردم مي شود. زمين به برکت وجود آن ها نعمت هاي الهي مانند روييدني ها و ميوه ها و محصولاتش را در اختيار جهانيان قرار مي دهد و آسمان، باران و ساير روزي ها را بر آن ها نازل مي کند و اگر لحظه اي وجود امام از نظام آفرينش حذف شود، زمين اهل خود را هلاک مي سازد. 

روايات دروغين و محمدبن علي الکوفي
تعداد اين روايات به بيش از پنجاه مورد مي رسد. از اين تعداد، سند نزديک به سي مورد از آن ها به شخصي به نام محمدبن علي الکوفي مي رسد که فردي بدنام و دروغ گو است و تمام علماي رجال بر بي اعتباري روايات او حکم کرده اند. اين شخص، در زمان امام حسن عسگري (عليه السلام) مي زيسته و از معاصران جناب فضل بن شاذان بوده است.
فضل بن شاذان از اعاظم روات و بزرگان شيعه است که هيچ شکي در جلالت و قدر و منزلت وي وجود ندارد، تا جايي که امام عسکري (عليه السلام) در مدح و توصيف او مي فرمايد:
اني أغلط اهل الخراسان لمکان الفضل.

به خاطر آن که فضل، خراساني است، من آرزو داشتم که از اهل خراسان مي بودم.

 

حال، فضل بن شاذان در وصف محمد بن علي کوفي مي گويد: «رجل کذاب؛ مردي بسيار دروغ گوست.

و در جايي ديگر اظهار داشته است:
(کدت أقنت عليه؛ نزديک بود در قنوت نماز لعن و نفرينش کنم).
اکنون به چند نمونه از اين دست روايات اشاره مي کنيم:
روايت نخست: روايتي است که بيش از يک صفحه از بحارالانوار را به خود اختصاص داده است، در اين روايت آمده است:
حضرت مهدي(عليه السلام) پس از ظهور، عده اي از مسلمانان را مورد تعقيب قرار مي دهد، آنان نيز فرار کرده به نصاراي روم پناه مي برند. نصارا به آنان مي گويند اگر مي خواهيد به شما پناه دهيم، بايد صليب برگردن بياويزيد و مسيحي شويد. اين گروه نيز از ترس امام زمان مسيحي مي شوند. حضرت اين مسلمان هاي فراري را از چنگ نصراني ها بيرون مي آورد، مردان آن ها را مي کشد و شکم زنان باردار آن ها را پاره مي کند؛ «فيقتل الرجال و يبقر بطون الحبالي.
بايد دانست که امام زمان(عليه السلام)، داراي مقام امامت است و بهتر از هر کسي احکام اسلام را مي داند.
در دين اسلام اگر زن بارداري مرتکب جنايتي گردد و حد بر او واجب شود، به عنوان مثال اگر زنا دهد و چهار شاهد عادل بر زنا دادن او شهادت دهند و بنا شد که او را حد بزنند، مادامي که اين زن باردار است جاري کردن حد بر او حرام است؛ بايد صبر کنند تا فارغ شود و بعد حد را بر او جاري سازند. با اين همه، آيا حضرت ولي عصر(عج) شکم زن باردار را پاره مي کنند؟! آيا اين روايت جعل و دروغ نيست؟
روايت دوم: در بحارالانوار، از کتاب غيبة نعماني به اين سند ذکر شده:
عن علي بن الحسين (عليه السلام) عن محمد العطار عن محمدبن الحسن الرازي (مجهول الهويه) عن محمدبن علي الکوفي عين البزنطي عن ابن بکير عن ابيه عن زراره عن ابي جعفر (عليه السلام): «أيسير (الحجة) بسيرة النبي (صلي الله عليه واله)؟» فقال: هيهات أن رسول الله سار في امته باللين و الغائب يسير بالقتل.
آيا امام مهدي (عليه السلام) بر طبق روش رسول خدا(صلي الله عليه واله) عمل خواهد کرد؟ فرمود: هرگز، رسول خدا (صلي الله عليه واله) با نرمي با امتش رفتار کرد، درصورتي که امام مهدي(عليه السلام) از روش قتل و کشتار استفاده خواهد کرد.
اين روايت علاوه بر ان که ضعف سند دارد با روايات صحيحه اي که درباره ي شباهت رفتار امام عصر(عليه السلام) با رفتار پيامبر اکرم (صلي الله عليه واله) وجود دارد در تعارض است.
روايت سوم: «عن محمدبن علي الکوفي عن الکوفي عن البزنطي عن العلاء». در اين سند مغيرة بن سعيد نيز آمده که حضرت صادق(عليه السلام) در مورد او فرموده است:
لعن الله المغيرة بن سعيد أنه دس في أحاديث أبي کثيرا.
خدا لعنت کند مغيرة بن سعيد را همانا که او در روايات پدرم بسيار دست مي برد (آن ها را تغيير مي داد).
در اين روايت همانند روايات قبلي، باز مسئله کشتار مطرح شده است. و اين سخن را به امام نسبت مي دهند که: سمعت أبا جعفر (عليه السلام) يقول:
لو يعلم الناس ما يصنع الغائب اذا خرج لأحب أکثرهم أن لايروه مما يقتل الناس.
اگر مردم مي دانستند مهدي(عليه السلام)پس از ظهور چه مي کند بيش تر آن ها دوست نداشتند او را ملاقات کنند به دليل کشتار مردم توسط او.
چنين سخني از طرف يک آدم دروغ گو به امام معصوم نسبت داده شده و به هيچ وجه قابل پذيرش نيست؛ چرا که انسان عاقل اگر سخن انسان دروغ گو را مبني بر شراب خواري فلان مؤمن بشنود باور نخواهد کرد و به خود اجازه نقل اين سخن را نخواهد داد چه برسد در مورد امام معصوم. در دنباله اين روايت چنين آمده است که:
يقول کثير من الناس ليس هذا من آل النبي لوکان لرحم.
آن قدر کشتار مي کند که مردم مي گويند، او از آل پيامبر(ص) نيست؛ چرا که اگر از آل پيامبر بود رحيم و مهربان بودو کشتار به راه نمي انداخت.
روايت چهارم: عن محمدبن علي الکوفي عن البزنطي عن عاصم بن حميد الحناف عن أبي بصير قال أبو جعفر (عليه السلام)
(ليس شأنه الا بالسيف لا يستتيب أحدا؛ سرو کار مهدي جز با شمشير نيست و توبه ي کسي را نمي پذيرد).
آيا اين شبيه سيره ي رسول الله (صلي الله عليه واله) است؟
نکته مهم اين است که محمد بن علي کذاب روايات خود را نوعا به افراد ثقه نسبت مي داده تا رواياتش صحيح جلوه کند؛ همان طور که در اينجا نام حناف در سلسله سند آمده که او از ثقات است.
روايت پنجم: عن البطائني عن أبي بصير عن أبي عبدالله (عليه السلام)، مي گويد: از امام پرسيدم: مهدي کي ظهور مي کند؟ فقال: ما تستعجلون بخروج الغائب فوالله ما هو الا السيف و الموت تحت ظل السيف.
چرا براي ظهور غايب (امام زمان) عجله مي کنيد، به خدا قسم او فقط با شمشير سروکار دارد و قتل و کشتار.
روايت ششم: از علي بن ابي حمزه ي بطائني شيخ الواقفيه که قائل به خاتميت امامت به موسي بن جعفر (عليه السلام) است؛ او مي گويد ايشان «امام موسي بن جعفر (عليه السلام)» امام غايب است و اصلا قائل به امام دوازدهم نيست. در روايتي از امام رضا (عليه السلام) نقل شده است که پس از دفن اين شخص فرمود: نکير و منکر عمودي از آتش بر او زدند که: «امتلأ قبره نارا الي يوم القيامة» الان حدود هزار و دويست سال است که در قبرش مي سوزد. به هر حال روايت اين است؛ عن ابن أبي بطائني عن أبيه عن أبي بصير عن أبي عبدالله (عليه السلام) قال:
اذا خرج الغائب لم يکن بينه و بين العرب و قريش الا السيف ما يأخذ منها الا السيف.
چون آن غايب بيايد، ميان او و قريش شمشير حاکم است و بس و از قريش غير از شمشير چيزي دريافت نمي کند.
اين ها تنها چند نمونه از رواياتي است که در اين زمينه وارد شده است.
صرف نظر از محمدبن علي کوفي، عده اي از روايان ديگر اين روايات نيز به هيچ وجه مورد اعتبار نبوده و رواياتشان قابل پذيرش نيست.
وگفتن اين نکته حائز اهميت است که امام زمان(عج) پس از ظهور، هرگز خود آغاز کننده جنگي نخواهد بود؛ بلکه جنگ و خونريزي عظيمي که مطرح مي شود، قبل از ظهور و به دست سران حکومت هاي ظالم و استکباري به وجود مي آيد. هر چند امام در نتيجه عناد اهل باطل مجبور به مبارزه قهرآميز با آن ها مي شود، اما ابتدا با حکمت و موعظه نيکو آنان را به پذيرش حق دعوت مي کند و از مقابله با خود برحذر مي دارد. آن گاه نيز که به جنگ مي پردازد، تنها با طغيان گران و سرکشان به مبارزه مي پردازد تا دست از عناد بردارند و از هرگونه تعدي و ستم به ديگران خودداري کنند که اين، همان روشي است که همه انبياي الهي آن را به کار بسته اند؛ بدون اينکه کوچک ترين صدمه اي به انسان هاي بي گناه و مستضعف وارد شود.

================

 

http://twelfh-imam.blogfa.com

================

دانلودمراسم زنجير و سينه...